Ruben Post

Een dag is ‘t van vreugde
een dag is ‘t van strijd
een dag aan het ontwaken der volkeren gewijd
een dag van verzet voor geknechten!

De eerste vier regels van ‘De eerste van mei’, een van de talloze socialistische strijdliederen die jaarlijks op 1 mei, de internationale Dag van de Arbeid, gezongen worden. Hoewel in het orangistische Nederland Koninginnedag de Dag van de Arbeid letterlijk in de weg zit en 1 mei bij ons geen nationale feestdag is, zoals in veel omringende landen, valt er voor de ware liefhebber behoorlijk goed 1 mei te vieren. Zo bezoek ik zelf al sinds jaar en dag de traditionele ochtendviering van de PvdA-Utrecht in het Huis aan de Vecht in Overvecht, een door het Nederlands Verbond van Vakverenigingen (NVV) gesticht verzorgingshuis. ’s Middags ben ik dit jaar nog afgereisd naar de landelijke viering in Tilburg, waar onder anderen Diederik Samsom en Hans Spekman spraken. Gespreksstof was er genoeg: de val van het kabinet, het Kunduzakkoord, de plannen voor een nieuwe vakbeweging. En natuurlijk, zoals elk jaar: stil staan bij de vele verworvenheden van de sociaal-democratie en het vele dat ons nog te doen staat.

Hans Spekman in het Huis aan de Vecht. Achter hem de Stem des Volks

Over dat laatste sprak Hans Spekman ook ’s ochtends in zijn ‘eigen’ Utrecht. Sommige PvdA’ers zijn, zo betoogde hij, door de jaren heen wat zelfgenoegzaam geworden, waardoor de problemen van gewone mensen soms te weinig zichtbaar werden. Juist nu het economisch slechter gaat is het knokken voor fatsoenlijk werk, een aloud thema in de sociaal-democratie, hard nodig voor de PvdA. Na Hans sprak Bert van Nieuwenhuizen, oud-journalist en auteur van een boek over Willem Drees. Hij hield een prachtig pleidooi voor het behoud van symbolen, zoals 1 mei, en het belang van de sociaal-democratie, ook in de huidige tijd. Hij vertelde ontroerend over zijn grootvader, die in 1913, dus nog voor het algemeen kiesrecht, als eerste SDAP-raadslid in Zeist werd gekozen. De burgemeester weigerde hem te feliciteren onder het motto: ’schoenmaker (want dat was hij), blijf bij je leest’. Tenslotte ontkrachtte Van Nieuwenhuizen het hardnekkige beeld dat Willem Drees saai en puur nationaal/anti-Europees zou zijn geweest. Drees hield zelfs op 1 mei 1941 in het kamp Buchenwald een 1 mei-toespraak voor zijn mede-gevangenen! 

Bert van den Nieuwenhuizen hield een aanstekelijke rede

Burgemeester Aleid Wolfsen deelde -ook dat is inmiddels een kleine traditie aan het worden- speldjes uit aan jubilerende PvdA-leden. Verrassing was dit jaar dat hij ook zélf in het zonnetje werd gezet: Aleid is namelijk 25 jaar lid van de partij. Het programma werd uiteraard weer omlijst door de strijdliederen van het onlangs tachtig jaar geworden koor De Stem des Volks.  Na het zingen van de Internationale konden we weer strijdbaar huiswaarts. 

Vanavond is de Dodenherdenking, nog zo’n belangrijk moment in het jaar. Net als vorig jaar ga ik naar de herdenking in Zuilen, bij het Prins Bernhardplein. Namens de PvdA-Utrecht zal ik er een bloemstuk leggen.

Afdelingsvoorzitter Karin Boudewijns speldt Aleid Wolfsen de versierselen op die horen bij het 25-jarig lidmaatschap van de PvdA

Terwijl afgelopen donderdag de Kunduzcoalitie een ingrijpend bezuinigspakket in elkaar sleutelde om het demissionaire kabinet daarmee voor verder gezichtsverlies te behoeden en de PvdA-fractie er terecht voor paste zich daarbij aan te sluiten, presenteerde in Utrecht de onderzoekscommissie van de raad naar subsidieverlening haar uitkomsten. De commissie, onder voorzitterschap van Jan Ravesteijn (GroenLinks), was ingesteld naar aanleiding van het raadsdebat over de verkeerd bestede (en inmiddels grotendeels teruggevorderde) subsidie aan Jongeren in Actie (JIA).

De commissie conludeerde na grondig onderzoek van maar liefst 120 subsidiedossiers dat JIA ‘geen topje van de ijsberg’ is. Beter gezegd: in al die gevallen werd het geld besteed waarvoor het bedoeld was. Er zijn geen onrechtmatigheden aangetroffen. Er staat daarmee, zo constateert de commissie, een ’stevige basis’ onder de subsidieverlening in Utrecht.

Wel constateert de commissie dat veel verbeteringen nodig zijn in regie op en transparantie over subsidieverlening. De commissie doet daartoe een groot aantal aanbevelingen, die we de komende weken gaan bespreken in de gemeenteraad.

Voor de PvdA is subsidie een belangrijk instrument om maatschappelijke doelen te bereiken. Het is meestal beter en goedkoper dan dat de overheid het zelf doet. Juist omdat we subsidie een waardevol instrument vinden, juichen we elke verbetering die het instrument sterker maakt toe. Met die bril zal ik de komende recesweek het bijna honderd pagina’s dikke boekwerk aandachtig lezen. Lees hier alvast de eerste reactie van de PvdA-fractie.

Ik vind dat we in de discussie over subsidies twee vragen uit elkaar moeten halen: 1) Vind je subsidie een goed instrument om maatschappelijke doelen te bereiken? 2) Wordt subsidiegeld netjes volgens de regels verstrekt en uitgegeven?

De onderzoekscommissie heeft zich, conform haar opdracht, alleen met de tweede vraag beziggehouden. De eerste vraag is een politieke vraag, waar verschillende partijen verschillend over denken. Gelukkig ook maar. Maar het zou zonde zijn als partijen die toch al weinig op hebben met het instrument subsidie, zoals de VVD, dit rapport aangrijpen om allerlei subsidies stop te willen zetten. Die conclusie zou niet zuiver zijn en bovendien geen recht doen aan het noeste werk dat de commissie, in opdracht van de raad zelf, de afgelopen maanden heeft verricht.

Net toen ik me gisterenmiddag in mijn werkkamer had geïnstalleerd om wat e-mails en stukken weg te werken, kreeg ik een smsje van onze wethouder Rinda den Besten: ‘Catshuis geklapt, extra journaal zo’. Ik stormde naar beneden en zette de tv aan. Ik zal niet verhelen dat ik daar de rest van de middag met een prettig gevoel heb gezeten. Het onzalige gedoogproject van VVD, CDA en PVV is gelukkig ten einde. Diederik Samsom heeft groot gelijk dat hij nu eerst het ontslag van het kabinet eist, daarna een verkiezingsdatum en pas daarna gesprekken in de Kamer over waarover men het eens kan worden voor 2013.

Intussen gaat het Utrechtse werk gewoon door. Afgelopen donderdag bespraken we in de gemeenteraad twee raadsvoorstellen die voor de PvdA van groot belang zijn: het nieuwe armoedebeleid en de wijkactieprogramma’s voor de krachtwijken 2012-2013. Zowel Bouchra Dibi als Marleen Haage hielden sterke pleidooien. Juist bij deze onderwerpen wordt het verschil duidelijk tussen een rechtse regering, zoals die tot gisteren en Den Haag zat, en een links college in Utrecht. Bouchra heeft de armoedenota van Rinda, die al erg haar best had gedaan de gevolgen voor het kabinetsbeleid zo veel mogelijk te verzachten, nog op twee punten verbeterd: de voorlichting aan cliënten blijft op hetzelfde niveau en de door het kabinet bedachte eigen bijdrage GGZ wordt voor wie dat niet kan betalen door de gemeente vergoed. En Marleen nam met haar motie vast een voorschotje op de wijkactieplannen 2014-2015: met meer focus wonen, werken en leren en een goede overgang naar regulier beleid waar mogelijk.

Aanstaande donderdag presenteert de gemeenteraadscommissie die onderzoek heeft gedaan naar subsidieverstrekking haar conclusies. Ik ben benieuwd.

Gisteren was het weer tijd voor het bezoek van de gemeenteraad aan mijn eigen wijk Zuilen. We begonnen met een fietstocht met leden van de wijkraad, die ons onder andere leidde naar de strook langs het Amsterdam Rijnkanaal op de naar de voormalige befaamde Demkafabriek genoemde “Demkapunt” (waar plannen zijn dit nu nog rommelige gebiedje beter toegankelijk te maken voor bewoners) en naar het onlangs geheel vernieuwde Prins Bernhardplein. Dit plein, voorheen vooral werd bepaald door stenen, asfalt en verkeer, heeft in nauwe en succesvolle samenspraak tussen bewoners en gemeente, een heuse gedaanteverandering ondergaan. Ook het probleem met de verplaatsing van het busstation, waarover ik hier eerder schreef en mondelinge vragen stelde in de raad, is, door verplaatsing naar de Vechtse Banen, tot tevredenheid van bewoners opgelost. Zelfs de herdenkingsplaat als eerbetoon aan de oude gemeente Zuilen is herzien. “Zuilen 750-1953, als gemeente opgeheven, als gemeenschap toch gebleven!” Dat woordje toch, zo wil de overlevering, ging de gemeente Utrecht zo kort na de ‘annexatie’ in de jaren vijftig wat te ver…

Het nieuwe bordje met de nieuwe tekst

Na de fietstocht begon de avond met bewoners in gezellige buurthuis van de Stichting Elinkwijks Belang (SEB) aan de Wattlaan.  De avond begon met een presentatie over het wijkgroenplan voor de wijk Noordwest. Bewoners hebben in totaal 32 ideeën aangeleverd. De projectleider verzekerde dat alle projecten, waar technisch mogelijk, kunnen worden uitgevoerd. Waarop een bewoner de terechte vraag stelde hoe het zat met de afronding van een reeds lang geleden in gang gezet project voor perkjes in de Minister Talmastraat. Met hem heb ik afgesproken dat ik ga uitzoeken hoe dat zit.

Op de 'Demkapunt' aan het Amsterdam Rijnkanaal, tevens een van de projecten uit het wijkgroenplan Noordwest

Na een leuke presentatie inclusief filmpje van de Stichting Kunstkasteel Zuilen over culturele activiteiten in Zuilen, was het de beurt aan de aanwezige bewoners om hun hart te luchten, vragen te stellen en ons wat mee te geven. Zij konden dat doen door plaats te nemen aan de naar onderwerp verdeelde ‘wijktafels’. Zo leerden we aan de tafel veiligheid dat bewoners zich ergeren aan jongerenoverlast op het -naar die andere vermaarde fabriek genoemde- Werkspoorplein, om de hoek bij het SEB-gebouw. En vroeg een bewoner waarom het wijkveiligheidsoverleg, waarin burgemeester, openbaar ministerie en politie met bewoners in gesprek gingen over veiligheid in de wijk, nu al een tijd niet meer is gehouden.

Het drukst was het echter aan het tafeltje ‘overig’. Bijna alle deelnemers waren daar gaan zitten om hun zorgen en emoties kenbaar te maken over de mogelijke komst van windmolens op industrieterrein Lage Weide. Veel mensen, verenigd in de Buren van Lage Weide,  zijn bang voor geluidsoverlast, slagschaduw, waardedaling van huizen en horizonvervuiling. De uitleg van ons als raadsleden, dat het plan nog maar in de kinderschoenen staat, dat uitvoerig gekeken wordt wat de effecten van zo’n windmolenpark zijn en dat pas daarna een besluit wordt genomen, kon het wantrouwen en de emoties van de aanwezigen nauwelijks wegnemen.  Niet alleen als raadslid, maar ook als medebewoner had ik al eerder gemerkt dat het onderwerp erg leeft bij de mensen in Zuilen. Voor wat betreft mijn eigen PvdA-fractie geldt dat we eerst alle mogelijke gevolg voor de omgeving in kaart gebracht willen hebben en dat we dan ons finale oordeel vellen. Ook het draagvlak in de buurt zal bij die moeilijke afweging een rol spelen.

Veel drukte en bezorgheid over windmolens bij het tafeltje 'overig'

Afgelopen dinsdag brachten we met vijf van de negen fractieleden een werkbezoek aan de wijk Hoograven. Het werkbezoek was een initiatief van fractiegenoot Bert van der Boest, wijkcontactpersoon voor de wijk Zuid in de fractie. Doel van het bezoek was meer te weten te komen over ontwikkelingen in Hoograven en in gesprek gaan met bewoners, bedrijven en organisaties. Extra doel voor mij als fractievoorzitter was het gevoel buiten in de stad ‘op te snuiven’. Zeker nu ik zelf geen inhoudelijke portefeuilles meer heb, ligt het risico op de loer dat je vooral in het stadhuis aan het vergaderen. Het werd daarom in meerdere opzichten een mooie dag.
Het werkbezoek startte bij de Pastoefabriek op Rotsoord. Een mooie ambachtelijke meubelfrabriek, die volgend jaar liefst honderd jaar bestaat. Harm Scheltens, oud-directeur van de fabriek, nam ons mee in een meeslepend betoog over de ‘Biennale, Utrechts manifest’, wordt een ontwerpend onderzoeksproject uitgevoerd met de focus op Rotsoord en haar inwoners. Leuk om te merken dat zo’n oud-directeur zoveel passie en enthousiasme heeft over de mooie plek die Rotsoord is, en daarbij nadrukkelijk de wijk Hoograven betrekt.  

Een wandeling door de Pastoefabriek

Vervolgens werden we ontvangen door een aantal bewoners van de Oudegeinlaan en de directe omgeving. De mensen wonen al heel lang en over het algemeen met veel plezier in Hoograven. Maar ze maken zich in steeds grotere matere zorgen over hun directe woonomgeving. Een rondwandeling van een half uur gaf daarvan het bewijs. Veel zwerfvuil en achterstallig onderhoud aan openbare ruimte en woningen geven de opzich ruime en groene buurt een verloederde uitstraling. Groter frustatie van bewoners is dat de woningcorporaties al heel lang onduidelijkheid laat bestaan over de toekomst van de woningen (sloop of renovatie) en de omgeving. En in de tussentijd gebeurt er niets. Een terechte zorg, die we helaas op meer plekken in de stad tegenkomen.

Uitleg door bewoners in de groenzone bij de Oudegeinlaan

Daarna brachten we een stukje verderop een bezoek aan een complex met Rietveldwoningen van Bo-Ex in Hoograven-Zuid. Omdat die woningen deel uitmaken van een beschermd stadsgezicht is sloop hier (gelukkig) niet aan de orde. Maar renovatie is wel dringend noodzakelijk. De bewoners hopen hierover nog deze maand iets te horen. Bewoners maken zich ook hier zorgen over de kwaliteit van de openbare ruimte en hekelden daarbij terecht het afschuifgedrag tussen gemeente en woningcorporatie over wie welk stukje groen beheert. Erg goed om te zien dat bewoners in de tussentijd niet stil zitten, zich organiseren en ook met elkaar de handen uit de mouwen steken. 

Temidden van de Rietveldwoningen

Het bezoek eindigde waar het begon, op Rotsoord. We kregen een presentatie van Jebber, de initiatiefnemer voor de bouw van 250 starterswoningen op het voormalige De Boo-terrein. Een mooi plan, dat in Utrecht broodnodig is. Donderdag namen we in de gemeenteraad het stedebouwkundig programma van eisen aan voor dit project.

Uitleg over het Jebberproject in een loods op het De Boo-terrein

Zo eindigde een mooi en leerzaam werkbezoek aan Hoograven. Tot voor kort onze vijfde krachtwijk, niet door het Rijk, maar door de gemeente zelf aangewezen om de al eerder in gang gezette ontwikkelingen te stimuleren. Een wijk waar je -kijk naar de succesvolle nieuwbouwprojecten- ziet dat het krachtwijkenbeleid echt werkt, als je maar een lange adem hebt. En waar zowel een actieve overheid als betrokken bewoners een belangrijke randvoorwaarde is. Mijn collega Marleen Haage zal hier vanavond in haar bijdrage in de commissie stad en ruimte over de wijkactieplannen ook bij stil staan.

Afgelopen donderdagmiddag stond het plein voor het stadhuis vol met boze medewerkers van de sociale werkvoorziening. Deze mensen maken zich ernstig zorgen over hun baan en hun inkomen nu het kabinet besloten heeft tot drastische bezuiniging op de zogeheten SW-bedrijven. De actie was een initiatief van Abvakabo FNV en vormde een opmaat naar een grote landelijke manifestatie op 22 maart. Samen met mijn fractiegenoten Bouchra Dibi en Sytse Koopmans was ik aanwezig om de medewerkers een hart onder de riem te steken. Ook onze wethouder Rinda den Besten sprak haar steun uit voor de medewerkers. Ze zal, mochten de bezuinighingen onverhoopt doorgang vinden, er alles aan doen om de gevolgen in Utrecht zo beperkt mogelijk te laten zijn. De bezuinigingen helemaal compenseren zal helaas niet lukken. Voorlopig moet alles erop gericht zijn de bezuinigingen van tafel te halen.

Mijn fractiegenoot Bouchra Dibi temidden van demonstrerende SW'ers op het plein voor het stadhuis

Dezelfde avond hadden we een raadsvergadering waarin we twee belangrijkse successen behaalden. Alleerst stemde een ruime raadsmeerderheid in met het plan van het college voor een proef met opvang en begeleiding van buitenlandse daklozen. Het college heeft dit plan versneld uitgewerkt nadat mijn fractiegenoot Bouchra Dibi enige tijd geleden schrijnende en mensonterende situaties van voornamelijk Oost-Europese daklozen in tentenkampjes langs de snelweg aan het licht bracht. Daarnaast steunde de gehele raad een amendement dat fractiegenoot Bart Beerlage samen met de VVD had ingediend om geen bussen over de aan te leggen tweede Asselijnstraat te laten rijden. De bewoners vreesden terecht veel overlast als gevolg van de verwachte hoeveelheid bussen voor hun deur. Als de gemeente het laatste stukje grond aan de Verlengde Van Zijstweg koopt, zoals de verwachting is, kunnen de bussen van en naar het nieuwe busstation daaroverheen rijden. Dat is ook altijd de bedoeling geweest.

Gisteren waren we met onze maandelijkse canvasactie in Kanaleneiland. De PvdA is al jaren voorstander van een meer gemengde woonvoorraad in de krachtwijken, zoals Kanaleneiland. Sloop-en nieuwbouwprojecten, maar ook renovatie van de bestaande woningen, kunnen hieraan bijdragen. Gisteren bezochten het nieuwbouwproject De Nieuwe Wereld, aan de voet van de Prins Clausbrug. Veel mensen bij wie we aanbelden, bleken al lang in Kanaleneiland te wonen, bijvoorbeeld in woningen die inmiddels gesloopt zijn. Leuk om eens in de praktijk te zien hoe ons ideaal, dat mensen in hun eigen wijk wooncarriere moeten kunnen maken, in de praktijk uitvalt.

In afgelopen week voorjaarsreces was ik met een groep van zo’n 25 PvdA’ers een paar dagen in Berlijn. Een leuk en leerzaam bezoek aan de Duitse hoofdstad, die niet alleen een sterke relatie heeft met de sociaal-democratie en haar geschiedenis, maar waar ook voor mij als raadslid nuttige raakvlakken met het werk in de stad liggen.

We werden vrijdagochtend ontvangen in het prachtige Willy Brandthuis, de partijcentrale van onze zusterpartij SPD. Dit moderne gebouw, een paar jaar geleden opgeleverd in de wijk Kreuzburg, herbergt niet alleen de werkplekken van de SPD-medewerkers, maar is ook toegankelijk voor maatschappelijke organisaties voor het houden van debatten en bijeenkomsten. Bovendien worden er rondleidingen gegeven. Misschien leuke inspiratie voor onze Hans Spekman, die indachtig zijn verkiezingsbelofte op zoek gaat naar een nieuw partijkantoor voor de PvdA?

De hal van het Willy Brandthuis

Standbeeld van Willy Brandt in de hal van 'zijn' huis

Er waren presentaties over thema’s die mij lokaal PvdA-politicus erg aanspraken. Zo is in Duitsland in 1999 de aanpak voor het zogeheten ‘Quartiersmanagement’ gestart, het equivalent van wat wij het krachtwijkenbeleid noemen. Net als Nederland gaat het daar met vallen en opstaan, maar ook de Berlijnse ervaringen wijzen uit dat je met een geduldige aanpak van de lange adem ver komt! In Berlijn spelen vrijwilligers een cruciale rol in het beleid. Wat voor mij weer eens bewijst dat met hulp van de overheid mensen zelf de samenleving sterker kunnen maken. Dat blijkt ook uit de Duitse ‘Integrationsunternehemen’: het beleid om mensen met een handicap aan het werk te helpen. In Duitsland is een wet die bepaalt dat iedere twintigste werknemer bij een bedrijf iemand met een handicap moet zijn. Houdt een bedrijf zich daar niet aan,  dan krijgt het een boete, die weer ten goede komt aan het beleid ten aanzien van gehandicapten en de arbeidsmarkt. Onze heerlijke lunch nuttigden we in een restaurant dat hoofdzakelijk wordt gerund door mensen met een beperking, en dat diverse culinaire prijzen in de wacht sleepte. 

Sociale vernieuwing in Kreuzberg

Na het eten bezochten we het zogeheten ‘Abgeordnetenhaus’, met een beetje goede wil het raadhuis van Berlijn. Het is eerder een parlement, want Berlijn is zelfstandige deelstaat met liefst 3,4 mln. inwoners. Het Abgeordnetenhaus telt dan ook 149 zetels. Bij de verkiezingen vorig jaar behield de SPD zijn positie als grootste partij en werd de succesvolle SPD-burgemeester Klaus Wowereit herkozen. Berlijn wordt sindsdien geregeerd door een bestuur van SPD en CDU.

Zaterdag hebben we rondgewandeld in het hart van Berlijn. Je loopt er letterlijk door de geschiedenis van de twintigste eeuw. Het beklemmende momunent met de stenen blokken ter nagedachtenis van de holocaust. De witte kruizen voor de slachtoffers van vluchtpogingen van oost naar west; de laatste sneuvelde op 5 februari 1989! En Unter den Linden en de Brandenburger Tor, wie herinnert zich de  surrealistische beelden van 9 november 1989 niet? Ten slotte bezochten we het Rijksdaggebouw, ooit uit protest tegen de nazi’s in brand gestoken door Marinus van der Lubbe, nu het kloppend hart van een volwassen democratie, de Bondsdag.

Uitzicht op Berlijn vanaf de Rijksdagkoepel

Dit was mijn derde bezoek aan Berlijn, maar de stad verveelt nooit. Volgend jaar bestaat de SPD, de oudste sociaal-democratische partij van Europa waardoor veel Nederlandse sociaal-democraten zich vanouds lieten inspireren, liefst 150 jaar. Misschien een mooi moment om weer terug te komen. Bijvoorbeeld tijdens de Bondsdagverkiezingen in september. Ik wens mijn ‘Genossen’ van de SPD alvast veel succes in de campagne. Want net als Nederland verdient ook Duitsland een andere regering dan de huidige, neoliberale.

Verkiezingsaffiche SPD uit de nazitijd

Onlangs was ik met mijn collega en verkeerswoordvoerder Gerry Nalis op bezoek in de Schepenbuurt. Een leuk en knus buurtje, dat echter helemaal is ingeklemd tussen infrastructuur: het Amsterdam-Rijnkanaal, de spoorlijn Utrecht-Vleuten, de Industriehaven en de Cartesiusweg. Met name die laatste is een voortdurende steen des aanstoots voor veel bewoners van de Schepenbuurt. De Cartesiusweg is een heel brede weg, deels langs braakliggend terrein, waar in de regel veel harder gereden wordt dan de toegestane 50 km/uur. Een triest dieptepunt vormt het dodelijke ongeluk van afgelopen zomer. Het oversteken van de weg is, met name voor ouderen en (mensen met) kinderen, een hachelijke onderneming. Groen licht voor voetgangers en fietsers is soms verrassend snel voorbij, zo merkten ook wij tijdens ons bezoek. Al eerder luidde bewoonster Roos de Haan hierover de noodklok bij de gemeenteraad. Bij ons bezoek bleek dat de meeste van de door de wethouder toegezegde korte termijnmaatregelen om de veiligheid te verbeteren nog niet zijn genomen. Een gunstige uitzondering zijn de bordjes met 50 km/uur, die er sinds kort hangen. Naar aanleiding van dit bezoek heeft Gerry schriftelijke vragen gesteld aan het college over de toegezegde verbeteringen en de communicatie daarover met de bewoners.

De Cartesiusweg

Bewoonster Roos de Haan geeft uitleg terplekke

Foto’s: Gerry Nalis

Gisteren was het weer tijd voor onze maandelijkse canvasactie. Ditmaal streken we neer in Vleuterweide (Leidsche Rijn). De meeste bewoners bij wie we aanbelden, waren erg in hun nopjes met de voorzieningen in hun buurt, zoals het spiksplinternieuwe winkelcentrum, voorzien van onder andere een bibliotheek en een gezondheidscentrum. Goed om te horen natuurlijk, al besef ik dat veel andere Leidsche Rijners het qua voorzieningen veel minder getroffen hebben. Denk aan Terwijde, waar bijvoorbeeld nog steeds een noodsupermarkt staat en het wachten nog steeds is op een echt winkelcentrum. Een belangrijk advies in Vleuterweide vond ik om, naast de talloze speeltuinen voor kleine kinderen, ook voorzieningen te treffen voor de wat oudere jeugd. Want kleine kinderen worden vanzelf ouder en regeren is immers vooruitzien.

Even opwarmen in het café na gedane arbeid

De straat Sparrendaal in Vleuterweide

Afgelopen donderdag vond, tot diep in de nacht, het raadsdebat plaats over de huisvesting van twee gezinnen in Leidsche Rijn. Lees hier mijn reactie na afloop.