Ruben Post

De eerste week van mei staat altijd in het teken van een aantal waardevolle feest-en gedenkdagen.

Allereerst natuurlijk de Dag van de Arbeid op 1 mei. In minder veel minder gevierd dan in het buitenland, maar daarom niet minder waardevol. Ik was, zoals bijna elk jaar, bij de traditionele viering van de PvdA Utrecht in het Huis aan de Vecht. Naast de prachtige strijdliederen vertolkt door de Stem des Volks sprak oud-burgemeester Annie Brouwer over de traditie van 1 mei, waarbij zij onder andere een relatie legde met de huidige veranderingen in de ouderenzorg. Annie pleitte voor voldoende tijd en zorgvuldigheid, zodat we niemand aan de kant laten staan. Namens de Jonge Socialisten sprak Lucas Roorda. Hij memoreerde aan de sterk oplopende jeugdwerkloosheid, waarvoor we een hedendaagse oplossing moeten vinden.

Op 4 mei volgde de jaarlijkse Dodenherdenking. Net zoals de afgelopen jaren woonde ik de altijd druk bezochte herdenking bij op het Prins Bernhardplein in Zuilen. Samen met wijkwethouder Frits Lintmeijer legde ik een krans bij het Zuilense oorlogsmonument. Frits hield een mooie toepspraak. Namens de PvdA Utrecht legde mijn fractiegenote Marleen Haage een bloemstuk.

De dag erna Bevrijdingsdag. Ik was bij het drukke en zonovergoten Bevrijdingsfestival in Park Transwijk. Net als andere politieke partijen had de PvdA daar een kraampje. Tussen de muziek en eten en drinken door heerst hier altijd een vrolijke sfeer. Maar sommigen benutten het moment ook om serieuze discussies aan te gaan. Het thema vrijheid geeft altijd aanleiding voor gesprek. Dankzij onze campagnevrijwilligers werd de aanwezigheid van de PvdA op het Bevrijdingsfestival een groot succes.

Dit jaar voeg ik zelf nog een extra bijzondere dag toe aan de eerste meiweek. Ik ga namelijk trouwens aanstaande woensdag!

Margot, een van onze trouwe campagnevrijwilligers, in vol ornaat op het Bevrijdingsfestival.

Onze serie werkbezoeken met de fractie waren we vorige week te gast op bedrijventerrein Nieuw Overvecht. Een plek die hartstikke belangrijk is voor de Utrechtse economie en werkgelegenheid aan zo’n 4500 mensen met diverse scholingsachtergronden, vooral het mbo-niveau. Daarbij maakt het bedrijventerrein veel gebruik van het vele talent dat in de wijk Overvecht aanwezig is, via onder andere het aanbieden van stageplaatsen en leer-werktrajecten.

In het verleden werd het bedrijventerrein vooral geassocieerd als ‘de autoboulevard’. Die tijden zijn voorbij. Veel autodealers zijn verhuisd naar Leidsche Rijn. Garages en autobedrijven blijven er zeker, maar daarnaast is er steeds meer ruimte gekomen voor andersoortige bedrijven. Het nieuwe bestemmingsplan, dat sinds 2011 van kracht is helpt daarbij. Zo wordt meer accent gelet op sport en bewegen en ondersteunende medische diensten. Daarnaast wordt gewerkt aan het verbeteren/vergroenen van de openbare ruimte op het terrein.

Simon Fortuyn, voorzitter van de ondernemersvereniging, ontvangt ons in zijn voormalige enveloppenfabriek op het bedrijventerrein. Gezien de voortschrijdende digitalisering was daarvoor geen toekomst meer weggelegd. Inmiddels zit een logistieke afdeling van het UMCU in het pand gevestigd. Fortuyn is tevreden over de ontwikkelingen van het bedrijventerrein en de rol van de gemeente daarbij. “Wat erg helpt is dat je een visie op het bedrijventerrein opstelt, in samenhang met zijn omgeving. Toen we dat gedaan hadden kwam een aantal dingen in een stroomversnelling. Zo kwamen er bijvoorbeeld Europese subsidies los”. Ook de samenhang met de omliggende buurten Zuilen en Overvecht vindt hij van groot belang.

Simon Fortuyn (in het midden in de lichtblauwe trui) geeft een toelichting in zijn voormalige enveloppenfabriek

Het Ondernemersfonds, waaraan bedrijven via een aan de OZB gekoppeld bedrag verplicht bijdragen, komt na een aarzelend begin nu goed op gang op het bedrijventerrein. Tot nu toe is het opgehaalde geld alleen besteed aan de finaniering van een collectief beveiligingssysteem (helaas nodig op het terrein). Maar het idee is om het in de toekomst ook aan andere zaken uit te geven. Bijkomend voordeel van zo’n Ondernemersfonds is dat de verschillende eigenaren ne bedrijven elkaar wat vaker treffen dan voorheen en de onderlinge band wordt versterkt.

Uiteraard hadden de aanwezigen ook de nodige signalen en wensen voor ons in petto. Zo spraken twee investeerders hun bevreemding uit over het feit dat in de ruimte boven de pas gereedgekomen Gamma geen fitnessruimte zou mogen komen, hoewel de ruimte zich er prima voor leent. Onze woordvoerder economie Gerry Nalis zegde toe in het bestemmingsplan te duiken om te kijken hoe dit zit.

Afgelopen donderdag sloten werkgevers en werknemers, samen met het kabinet, hun sociaal akkoord. Morgen wordt het besproken in de Tweede Kamer. Ondanks het feit dat de voorzitter van mijn eigen bond, de Abvakabo, geloof ik nog een zetje nodig heeft, was liefst 83% van het FNV-ledenparlement positief over het akkoord. En gelijk hebben deze FNV’ers. Dit akkoord is goed voor Nederland. Het zet volop in op werkgelegenheid, biedt een sociaal vangnet bij werkloosheid en draait een aantal onwenselijke maatregelen uit het regeerakkoord terug. Een compliment is op zijn plaats voor FNV-voorzitter Ton Heerts en zijn onderhandelingspartners.

Heel goed nieuws is dat de WW-duur onveranderd 38 maanden blijft (waarvan de laatste 14 maanden door werkgevers en werknemers in CAO’s geregeld). Hiermee corrigeert het sociaal akkoord terecht de keiharde WW-maatregel uit het regeerakkoord, waarvan ik me destijds al afvroeg waarom de PvdA daarmee akkoord was gegaan. Dat werknemers weer WW-premie gaan betalen vind ik niet meer dan logisch. Er komen actieteams gericht op het bestrijden van werkloosheid, met speciale aandacht (en geld) voor ouderen en jongeren. Onder leiding van gemeenten worden regionale werkbedrijven ingesteld, die mensen van werk naar werk gaan begeleiden. Uitwassen van flexibele arbeid, zoals ‘payroll’-constructies, worden beteugeld. Minpunt is dat het quotum voor arbeidsgehandicapten voorlopig niet wordt geactiveerd. Het wordt wel wettelijk verankerd als stok achter de deur, als de vrijwillige afspraken en bijbehorende aantallen banen niet worden gehaald.

Bij de VVD schijnt enige verwarring te heersen na het afronden van het sociaal akkoord. Waar minister Schippers terecht het belang  van de 3% begrotingstekort nuanceert, beweert fractievoorzitter Zijlstra manmoedig dat het bezuinigingspakket uit maart straks in augustus gewoon weer op tafel ligt. Hem raad ik aan nog eens het akkoord en de bijbehorende brief van het kabinet te lezen, want daarin staat echt dat ’het kabinet afziet van het voorgestelde pakket’.  

Beter dan het voeren van dit soort achterhoedegevechten, lijkt het mij volop uitvoering te geven aan het pakket. Deze tijd, met zijn zorgwekkend oplopende werkloosheid, vraagt daarom. Veel moet nog nader worden uitgewerkt. Een flink deel daarvan (Participatiewet, werkbedrijven) belandt op het bordje van gemeenten. Ik zal er dus ook als gemeenteraadslid volop mee te maken. Daarom ga ik zaterdag met andere lokale PvdA-politici en Tweede Kamerlid John Kerstens in gesprek over het akkoord en de gevolgen daarvan voor de gemeenten en de lokale politiek.

Afgelopen donderdag was het weer tijd voor onze maandelijkse fractiewerkbezoek. Deze keer nam Gadiza Bouazani ons in haar eigen wijk Ondiep mee langs mooie bijvoorbeelden uit haar eigen portefeuille op het gebied van achtereenvolgens jeugd, onderwijs en sport.

We begonnen in speeltuin De Speelboom in de Hortensiastraat. Een mooie plek, waar kinderen maandag tot en met zaterdag zowel binnen als buiten kunnen spelen. En uitgegroeid tot een echte ontmoetingsplek voor de buurt, waar sommige ouders bijvoorbeeld ook koken voor bezoekers en activiteiten zoals de Sinterklaasviering worden georganiseerd. We spraken met een aantal vaste vrijwilligers, van wie sommigen al 25 jaar actief zijn als zeer waardevolle ondersteuning van de professionals van Portes. De vrijwilligers spraken hun zorgen uit over de veranderingen in het welzijnswerk per 1 augustus: Vernieuwend Welzijn. Ze passen ervoor de gaten op te vangen die straks vallen door het vertrek van betaalde krachten. Bovendien is het aantal vrijwilligers erg klein: het is steeds dezelfde trouwe, maar beperkte groep. Pogingen om meer vrijwilligers aan te trekken zijn tot nu toe steeds gestrand. Belangrijke signalen die we zeker meenemen in de raad. Gadiza bevestigde nog eens een eerdere toezegging van het college dat er door de veranderingen geen speeltuinen mogen sluiten in de stad.  

Gezellige drukte in de Speelboom

Vervolgens sprongen we op de fiets naar de openbare basisschool Jules Verne aan de Opzoomerstraat. De Jules Verneschool is een zogeheten brede school, die, samen met De Boemerang en de Rietendakschool, onderdeel uitmaakt van de Brede Ondiep School. Met behulp van onder andere Portes en Ludens, maar bijvoorbeeld ook verengingen in de buurt, wordt een breed programma aangeboden waardoor kinderen zichzelf optimaal kunnen ontwikkelen. Daarbij gaat het onder andere op sport en bewegen, maar ook om cultuur en techniek. Dit aanvullende aanbod wordt aangesloten op het reguliere lesprogramma. En het vindt deels onder schooltijd, maar ook daarbuiten plaats: via de verlengde schooldag. Dat laatste was volgens de medewerkers van de Jules Verne in het begin even wennen voor kinderen en ouders, maar het begint steeds beter te lopen. Op de school hadden we een interessant gesprek met leerkracht uit de groepen 1 en 8. Ook mochten we nog even binnenglippen bij een dansles voor de kleintjes, waarbij de meesten erg fanatiek meededen!

Ook het klassieke leesplankje ontbreekt niet in de brede school

Sport en bewegen stonden ook centraal tijdens het laatste onderdeel van ons bezoek, in De Speler aan de Thorbeckelaan. De Speler is een prachtige multifunctionele locatie, grenzend aan de voetbalvelden van DHSC en de in aanbouw zijnde nieuwbouwwoningen van het Thorbeckepark. In De Speler kun je vanalles doen: theater, muziek, dans, eten en drinken en veel meer. En niet in de laatste plaats: sporten en bewegen. We werden ontvangen door een heuse ‘beweegmakelaar’: iemand die de buurtbewoners stimuleert op voldoende te bewegen. Dat gaat van jong tot oud, en van fanatiek sport in verenigingsverband tot een wekelijks een rondje wandelen door Ondiep. Onlangs was er nog de Beweegweek met tal van leuke activiteiten. Ook de samenwerking met de sportverengingen werpt vruchten af. Zo kunnen kinderen uit Ondiep dankzij een verenging in het oosten van de stad sinds kort ook hockeyen in hun eigen buurt. De aanvankelijke onwennigheid is voorbij; steeds meer mensen uit de buurt weten hun weg naar De Speler te vinden.

Het multifunctionele gebouw De Speler

Drie raadsleden, een wethouder, een Tweede Kamerlid en nog eens vijftien vrijwilligers waagden zich afgelopen zaterdag, dik ingepakt, in de Siberische kou voor de maandelijke canvasactie, ditmaal in de Rivierenwijk. Ondanks de barre omstandigheden werd het weer een informatieve canvasmiddag. Bewoners schroomden niet deel te nemen aan onze buurtenquete, die ditmaal ook een landelijke vraag had: ‘Wat vindt u dat het kabinet Rutte-Asscher over vier jaar bereikt moet hebben?’ Antwoorden daarop die ik kon noteren: werkgelegenheid aanjagen, zorgen voor een eerlijke verdeling van de pijn over de inkomens, zorgplicht voor zwakke groepen, keuzes maken in woningmarkt en ww, etc. Dichterbij huis was het tekort aan groen en speelvoorzieningen een zorg van velen. Daarnaast speelde een specifieke kwestie rond een (voormalig) café aan de Jutfaseweg, dat door de gemeente eerder is gesloten, en waarvoor nu herhaaldelijk een nieuwe vergunning is aangevraagd. We gaan ermee aan de slag en doen ons voordeel ermee. En hopen stiekem dat tijdens de volgende canvasactie, op 13 april, het voorjaar echt is aangebroken…

Het kleumende gezelschap voorafgaand aan het canvassen

Afgelopen donderdag was de raad weer met een delegatie in ‘mijn’ wijk Noordwest. Deze keer waren we te gast in de Hoogstraatbuurt, aan de voet van de Rooie Brug, ingeklemd tussen Overvecht, Lauwerecht, Pijlsweerd, Ondiep en Zuilen. Vanoudsher een echte volksbuurt, met veel sociale controle, veel leven op straat, een vermaard buurtfeest (90 jaar oud!), een actief buurtcomité en een buurthuis in zelfbeheer.

Jan Verkaik leidt ons rond in zijn buurt

Maar ook een buurt waar het de afgelopen jaren nog wel eens een zootje was, als gevolg van de nieuwbouw van Utregs Geluk op een heel klein stukje wijk, de nodige omleidingsroutes voor het talrijke verkeer waar de gemeente niet altijd handig opereerde in de communicatie, de buurtsoap waardoor er meer dan een jaar geen bussen konden rijden over de nieuwe Rooie Brug, daarna juist klachten van teveel bussen die te hard reden (lijn 7 rijdt binnenkort niet meer over de brug, wat nu nog rest is een mysterieuze ‘bult’ in het wegdek) en ook klachten over hangjeugd en criminaliteit.

Inmiddels is de rust grotendeels weergekeerd in de buurt. Zo bleek uit de ijskoude, maar tegelijkertijd hartverwarmende wandeling onder leiding Jan Verkaik, een van de bepalende figuren uit de buurt en oud-raadslid voor de PvdA. De nieuwbouwwijk Utregs Geluk is helemaal af en mooi ingepast in de oude karakteristieke buurt. Het beloofde nieuwe asfalt in de Loevenhoutsedijk, waardoor de talrijke bussen en het andere verkeer wat minder lawaai maakt, is er gekomen. Het buurthuis Stella Maris heeft zijn uitgeleefde onderkomen verlaten en is een stukje verderop neergestreken in de boerderij naast het Vechthuis.

De Loevenhoutsedijk omzoomd door de nieuwbouw van Utregs Geluk

Toch blijft er genoeg te verbeteren in de buurt, zo lieten bewoners ons luid en duidelijk weten tijdens de drukbezichte avond in het Vechthuis. De oversteekbaarheid van de drukke Loevenhoutsedijk was al een probleem en is door de nieuwbouw en daarmee samenhangend verminderde zicht verder verslechterd. De verbinding tussen ‘oude’ en ‘nieuwe’ bewoners komt langzaam maar zeker tot stand, maar zoiets heeft tijd nodig. Bewoners wezen ons op een oude belofte dat de Hoogstraat, inclusief het groen, opnieuw zou worden ingericht als de nieuwbouw gereed was. Nu zegt de wethouder dat de Hoogstraat geen gebruik kan maken van het programma Groendiep, terwijl dat eerder wel was toegezegd. Het viaduct over de Vecht is aan een opknapbuurt toe; bewoners ervaren dit als een onveilig plekje. En bewoners klagen over overlast door hangjeugd op de bankjes bij de nieuwbouw. Over de vraag of daarom de bankjes zouden moeten verdwijnen, verschilden de meningen.

Een prachtige muurschildering in de buurt, met allerlei Utrechtse elementen

De raadsdelegatie onder leiding van wijkcontactpersoon Marry Mos neemt alle actiepunten mee en laat binnenkort aan de aanwezige bewoners weten wat ze ermee heeft gedaan.

Onlangs kregen we van het college een raadsvoorstel waarin wordt voorgesteld de Jan Nieuwenhuyzenschool in Lobok te sluiten. Gelukkig krijgen we zo’n verzoek niet elke dag. Sterker nog: het is een zeldzaamheid. De mogelijke sluiting is voor zowel kinderen, ouders als leerkrachten natuurlijk erg ingrijpend. De school zit met minder dan honderd leerlingen echter ruim onder de opheffingsnorm (voor Utrecht 183 leerlingen).  Daarom stelt het schoolbestuur voor het openbaar onderwijs nu voor de schoool, de enige openbare school in Lombok, te sluiten.

Onlangs was de raadsinformatieavond over dit onderwerp. Veel ouders en andere betrokkenen namen de gelegenheid te baat om hier hun zegje te doen. Velen zeiden, met pijn in het hart, wel te bergijpen dat zo’n kleine school niet meer levensvatbaar is. Maar iedereen deed een dringend pleidooi om openbaar onderwijs voor Lobok te behouden. Het mooie is dat ouders niet lijdelijk afwachten, maar daartoe zelf het heft in handen hebben genomen. Ouders van de Jan van Nieuwenhuyzenschool hebben contact opgenomen met de ouders van de naburige (protestant-christelijke) Parkschool om te kijken of deze scholen niet kunnen samenwerken. In het mooie jargon van het Nederland na de schoolstrijd zou dit dan een vorm van ‘algemeen bijzonder neutraal’ onderwijs kunnen worden. De ouders van de Parkschool lijken ook enthousiast. Een cruciale rol is nu weggegeld voor de beide schoolbesturen.

Eerder stelde mijn fractiegenote Gadiza Bouazani, samen met andere fracties, al schriftelijke vragen aan het college met het verzoek om dit ouderinitiatief actief te ondersteunen. Afgelopen dinsdag, tijdens de commissievergadering, stelde Gadiza met haar collega’s van andere partijen voor om een onafhankelijke procesbegeleider aan te stellen om het ouderinitiatief en de gesprekken met de schoolbesturen te begeleiden. Dat zegde de wethouder toe. Tot nader order wordt het raadsvoorstel aangehouden. Aan het einde van het meireces moet duidelijk worden of het samenwerkingsinitiatief een seriuze kans van slagen heeft. Tegen die tijd hebben ouders en kinderen ook recht op duidelijkheid.

Ik hoop van harte dat het ouderinitiatief gaat slagen. Het zou goed zijn als een vorm van openbaar onderwijs behouden blijft voor Lombok. Bovendien is de PvdA er voor dat kinderen zoveel mogelijk in hun eigen buurt naar school kunnen. Binnenkort weten we het. Ik wens alle betrokkenen veel succes!

Uitleg in de boomgaard

We gingen langs bij verschillende tijdelijke initiatieven om te kijken wat er gebeurt en om van de initiatiefnemers te horen wat er goed gaat en wat niet. We beginnen in de Moestuin Kersenboomgaard aan de Emmy van Lokhorststraat (naast de brandweerkazerne). Een prachtige plek, waar kunstenaars zowel hun atelier hebben als wonen, en waar ze bovendien een prachtige boomgaard beheren.  Twee kunstenaars die we spreken hebben net te horen gekregen dat een ander terreintje dat ze op het oog hadden voor een ontmoetingsplaats, waarschijnlijk kan worden gebruikt. Over het algemeen zijn de mensen van de atelierwoningen positief over de inspanningen van de gemeente. Wel klagen ze dat ze soms erg lang moeten wachten op antwoorden op vragen en dat sommige zaken wel erg bureaucratisch gaan.

Over lang wachten gesproken….Onze volgende stop is bij station Terweijde waar het nieuwe winkelcentrum Terweijde moet verrijzen. De buurt wacht hier al heel lang op. De noodsupermarkt die er al jaren staat staat symbool voor de soms moeizame opbouw van een nieuwe wijk en het achterblijven van belangrijke voorzieningen. Maar er is hoop. Als we van de fiets stappen ontwaren we beweging in de verte. Nog geen bouwgeluiden, maar wel al het nodige grondverzet. Het gaat eindelijk beginnen. Voor ons, op een verder kale vlakte, staat geheel omhekt een mooie boerderij, de monumentale Witte Boerderij. Volgens Marco Redeman van de DTO is deze boerderij bij uitstek geschikt om in ieder geval tijdelijk activiteiten te ontwikkelingen, maar de eigenaar heeft een langlopend conflict met de gemeente en is erg op zijn hoede. Inmiddels heeft ook Evalien van ‘t Veen, lid van de wijkraad Leidsche Rijn, zich bij ons gezelschap gevoegd. Volgens haar is er door de inspanningen van zowel de DTO als de gemeente al veel verbeterd in het benutten van kansen op braakliggende terreinen. Een van de zaken die volgens haar nog beter kunnen is de definitie van braakliggend terrein: wanneer kun je er wat mee?

De Witte Boerderij temidden van de lege vlakte

Op naar onze laatste post: de Kersentuin van Louis van Gaal, niet de bondscoach maar de (ex-)fruitteler. Van Gaal ontvangt ons hartelijk in zijn grote kassencomplex. Geen braakliggend terrein, maar wel een (tot nu toe veelal verborgen) pareltje in Leidsche Rijn. Van Gaal is na een leven hard werken inmiddels gepensioneerd. Een klein deel van de kassen gebruikt hij voor zijn kersenteelt. Verder geniet hij van het leven, maar echt stil zitten kan hij nog niet. Hij had ervoor kunnen kiezen nog wat geld te verdienen met het stallen van caravans, maar dat vind hij maar saai. Liever heeft hij dat de buurt er activiteiten onderneemt. ‘Over alles valt te praten’. Eveline en Marco, maar ook wij als fractie worden terplekke enthousiast. Evalien oppert de mogelijkheid van midgetgolf; prompt loodst Louis ons naar de sticks met ballen die al ergens liggen. Even verderop staat een zaaltje met biljart. Er lijkt hier vanalles mogelijk; daar gaan we nog van horen…

Louis van Gaal leidt ons rond in zijn mooie kassencomplex

Het was weer een zeer inspirerend werkbezoek!

Vorige week bracht ik een bezoek aan de Utrechtse Stadsschouwburg. Nu kom ik daar wel vaker als regelmatige bezoeker van de voorstellingen (vanavond bijvoorbeeld weer), maar deze keer was ik er op uitnodiging van directeur Lucia Claus. Ze gaf me onder andere een rondleiding door het gebouw -een prachtig rijksmonument van Dudok van eind jaren dertig- waarbij je op plaatsen komt die voor de gemiddelde bezoeker verborgen blijven.

Winters uitzicht vanaf de Stadsschouwburg op Zocherplantsoen en binnenstad

Aanleiding voor het bezoek was de discussie, binnenkort in de raad, over de wenselijkheid van een ondergrondse theaterzaal onder het Lucas Bolwerk, pal voor het bestaande gebouw. Deze zaal zou in deze plannen als vervanging dienen van de Blauwe Zaal, die dan zijn oude functie als danszaal terug zou krijgen. Het belangrijkste voordeel van zo’n nieuwe zaal is een groter toneel (waardoor er voorstellingen kunnen komen die nu te groot zijn voor de Blauwe Zaal en te klein voor de grote zaal) en meer stoelen, waardoor er meer bezoekers kunnen komen en er meer geld verdiend kan worden.

Maquette van de ondergrondse zaal

Dat Lucia Claus vanuit artistiek en zakelijk oogpunt enthousiast is over het ondergrondse plan, snap ik dan ook heel goed. Als raadsleden moeten wij natuurlijk breder kijken. En dan zie ik, net als de rest van mijn fractie en een flink deel van de raad, ook veel risico’s. Die hebben te maken met enerzijds te maken met ‘het de grond in gaan’ op die kwetsbare plek: in Zocherplantsoen (ook een rijksmonument), vlak bij monumentale bomen, overlast voor de omgeving gedurende de bouw, risico van verzakkingen etc. Anderzijds gaan onze zorgen over de financiële houdbaarheid. De meerkosten van een ondergrondse zaal worden gecompenseerd door de exploitatie van de nieuwe balzaal. Hoe realistisch is dat in deze tijden van crisis? En wie draait er op voor meerkosten tijdens de bouw?

'Plaats delict' van een mogelijke ondergrondse zaal

In 2011 stelde de raad al geld beschikbaar voor een renovatie van de Blauwe Zaal. Dat oorspronkelijk plan (dat Lucia nu plan B noemt) kan sowieso doorgaan. Ik heb haar gerustgesteld dat de noodzaak voor renovatie wat ons betreft niet ter discussie staat. De rondleiding bevestigde dat. De politieke discussie gaat over de vraag of de voordelen van de alternatieve ondergrondse variant opwegen tegen de nadelen en risico’s ervan. In beide scenario’s krijgt de schouwburg een stevige opknapbeurt.

Een ‘veldbezoek’ terplekke is altijd nuttig. Lang niet altijd vergemakkelijkt het de discussie. Maar het is wel goed om van dichtbij gezien te hebben waarover je spreekt. Wordt binnenkort vervolgd.

De huidige Blauwe Zaal

De afgelopen raadsvergadering was een enerverende. ’s Middags namens we afscheid van onze wethouder Rinda den Besten, nog voordat de storm over haar mogelijke wachtgeld zou losbarsten. Haar verklaring van dinsdag was verstandig. De kwestie dreigde haar afscheid te verzieken en dat verdient ze niet. Gisteren was er nog een mooi feest waarop de stad op gepaste wijze afscheid nam van Rinda. Bedankt Rinda, voor alles wat je voor stad, partij en inwoners hebt betekend!

’s Avonds mocht ik Hans Spigt voordragen als nieuwe wethouder. Het overgrote deel van de raad (43 van de 45 leden) steunde deze voordracht, een mooie binnenkomer. Ik wens Hans vanaf deze plek nogmaals veel succes in zijn nieuwe baan.

De rest van de avond spraken we over het burgerinitiatief om voortaan alle winkels toe te staan alle zondagen open te zijn. Zoals ik al eerder schreef een kwestie die de gemoederen in de stad behoorlijk bezighoudt. Niet in het minst in de PvdA. Er zijn eigenlijk maar weinig kwesties waar we verdeeld over zijn -meestal zijn we het behoorlijk eens onderling. Maar dit is er één! Dat bleek al eerder bij het voorstel om de supermarkten zondag elke open te laten zijn. We stemden toen verdeeld (6 voor, 3 tegen). Dat deden we nu weer (5 voor, 4 tegen). We waren daarmee overigens een goede afsiegeling van onze Utrechtse leden, want ook daar ligt de kwestie erg verdeeld. Bij de recente ledenraadpleging was 50,3% van onze leden voor uitbreiding naar alle zondagen en 49,7% tegen!

Ik ben zelf een hardnekkige tegenstander. Ik vind dat wij als sociaal-democraten niet moeten meegaan in de 24-uurseconomie. Het belang van rust in deze oververhitte maatschappij wordt vaak onderschat. Tijd voor jezelf, je gezin en vrienden en de sportclub. De zondag is daarin een mooi rustpunt. Bovendien worden werknemers in de praktijk soms gedwongen om op zondag te werken. In theorie beschermt de Arbeidstijdenwet werknemers die niet op zondag willen werken. In de praktijk komt daar, zo bleek in de voorbereiding van de raadsbehandeling, erg weinig van terecht.

Uiteraard vond ik het erg jammer dat een meerderheid van de raad (26-19) het burgerinitiatief wel steunde. Maar zo werkt democratie. Wellicht krijg ik de volgende keer wel mijn zin…